{mosimage}De gemeente komt op zondag tweemaal samen. Dat is onder ons de regel. ’s Morgens voor de hoofddienst van Woord en sacrament. Dat is een plechtige viering. Een echte eredienst.
De middagdienst draagt een ander karakter.
In dit tweede artikel gaat het over de vrijere middagdienst.

De middagdienst is een heel ander verhaal dan de morgendienst. Opnieuw komt de hele gemeente samen. Dezelfde gezinnen met hun kinderen. Voor de allerkleinsten is er oppas of crèche. In de middagdienst staat van oudsher het leerelement op de voorgrond. In de vorm van de catechismuspreek die opgezegd en overhoord werd door de dominee vanaf de preekstoel. In grotere kerken gingen meerdere predikanten op verschillende plaatsen of op de galerijen waar jeugd zat dat overhoringswerk doen. Dat zou nu niet meer kunnen. Wat hebben we echter een aanbod van nieuwe mogelijkheden gekregen. Er kunnen themadiensten zijn. Je mag gebruik maken van nieuwe media zoals flipover, computer, beamer, powerpresentatie. Er is ruimte voor muzikale inbreng van jongeren (en ouderen) met muziekinstrumenten en zang. Wat ik ervan meemaak in Kampen is van goed gehalte. Wat een gaven en vaardigheden zijn er door de Heilige Geest gegeven aan broeders en zusters om de middagdienst te maken tot een belevenis van de eerste orde. Als Christus het levende Woord maar in het middelpunt staat. Het moet voor Hem zijn en in Zijn dienst staan en tot verheerlijking van Hem zijn.

{mosimage}Wie de woorden ‘artikel 12’ roept, loopt grote kans dat er een verwonderd gezicht tegenover hem/haar te zien is. Er wordt diep nagedacht en misschien dat er iemand zegt: zit onze gemeente in financiële problemen dan? Want zo kennen we art. 12 in de samenleving: met betrekking tot de zogenaamde ‘artikel 12 gemeenten’. Dat zijn burgerlijke(!)gemeenten die financieel armlastig zijn en daarom door ‘Den Haag’ stevig aan de leiband worden gezet. In het kerkelijk leven gaat het bij art. 12 echter om predikanten.

Het gebeurt gelukkig zelden, maar zo nu en dan lopen we er in de kerken toch tegenaan: er is reden om op een vergadering van de classis art. 12 van onze kerkorde ter hand te nemen. Dat deze zeldzaamheid gelukkig te noemen is, zult u met mij eens zijn wanneer u de tekst van dit artikel leest. Er staat namelijk o.a.: ‘Een dienaar van het Woord zal, wanneer hij (…) wettig beroepen is, zijn leven lang aan de dienst van de kerken verbonden zijn. Daarom is het hem niet geoorloofd zich tot een andere staat des levens te begeven dan om gewichtige oorzaken, die ter kennis van de classis gebracht zullen worden en door haar beoordeeld dienen te worden’.  En aan dat laatste komt ook nog eens een vertegenwoordiging van de particuliere synode te pas: de zogenaamde deputaten naar art. 49 K.O. . Het kerkverband buigt zich dus in ‘brede’ zin over een dergelijk verzoek. Nu hoeft ons dát niet te verbazen: ook wanneer iemand toegelaten wordt als predikant gebeurt dat via de classis, met bijstand van bovengenoemde deputaten.  

Ja, u leest het goed. Niet: kerkclassis, maar kernclassis. Daarmee duid ik op de laatst gehouden vergadering van de Classis Leeuwarden op donderdag 6 oktober 2011.

Waarom? Omdat deze classisvergadering hoofdzakelijk bezig geweest is met haar kern-taak.
En die taak houdt in dat we op broederlijke wijze het wel en wee van het gemeentelijk leven ter plaatse met elkaar delen. Delen in die zin dat we elkaar soms ook best wel eens kritisch bevragen, maar meestal toch bemoedigend steunen en van advies dienen.

Wat leeft er in de gemeenten?
Dat heeft alles te maken met de kerkvisitatie die wordt afgelegd of het verslag naar artikel 41 dat iedere kerkenraad doet van de afgelopen periode. In de verslagen van de kerkvisitatie komt breder, en in de verslagen van artikel 41 beknopter, aan de orde hoe het reilt en zeilt in het gemeentelijk leven, hoe de ambten functioneren en hoe het gemeentelijk leven zich ontwikkelt in geestelijke zin. Bij het bespreken van die verslagen komt, naast dankbaarheid over het feit dat Gods Geest doorgaat met de bouw van Zijn Koninkrijk, ook vaak de zorg om het geestelijk leven op de tafel.

{mosimage}Jenkins bedoelt met Gods werelddeel Europa. Hij is Amerikaan en schreef zijn boek onder andere omdat hij een aantal mythen over Europa wilde bestrijden die vooral in de Verenigde Staten wijdverbreid zijn. Die mythen betreffen in het bijzonder Nederland, zo laat Jenkins weten in de inleiding die hij voor de Nederlandse uitgave van zijn boek schreef.

Veel Amerikanen vinden de Nederlandse verdraagzaamheid, vooral op seksueel gebied, een schandaal waaruit een gevaarlijk liberalisme spreekt. Dat liberalisme uit zich eveneens in een extreme vorm van multiculturalisme.

Eurabië
De opkomst van de islam in Nederland wordt gezien als een waarschuwing voor de consequenties van dit liberale beleid. Sommige Amerikanen waarschuwen zelfs voor een toekomstige ‘Islamitische Republiek der Nederlanden’. Wat Europa betreft leeft de vrees dat het zal uitlopen op een werelddeel dat ‘Eurabië’ zal heten.
Voor veel (christelijke) Nederlanders roept dit herkenning op. Zij hebben de vrees dat ons land zal worden overspoeld en beheerst door de islam. Dat daardoor het christendom hier te lande misschien wel zal worden weggespoeld.

{mosimage}Mij is gevraagd wat kanttekeningen te maken bij het artikel ‘Eén keer per maand is te weinig’ met daaraan verbonden de vraag ‘Van jeugddiensten naar reguliere dienen?’, dat twee weken geleden in het Kerkblad is opgenomen. De kernvraag in dat artikel was hoe je jongeren die massaal de jeugddiensten bezoeken ook in de ‘regulieren’ diensten krijgt. Door hun bezoeken van jeugddiensten, slaan zij blijkbaar de normale (middag)diensten nogal eens over. Pieter Sijtsma interviewde drie jongeren en vroeg hun hoe zij tegen deze praktijk aankijken met de bedoeling met hen op zoek te gaan naar een antwoord.

Ik heb het artikel met belangstelling gelezen. Veel waardering heb ik voor de openhartige manier, waarop de drie jonge mensen hun mening over deze kwestie weergeven. Voor een goed gesprek is het belangrijk te weten hoe de ander over een bepaalde zaak denkt. Blij ben ik ook dat deze jonge mensen een positieve instelling hebben tegenover de kerk. Er zijn helaas (teveel) jongeren die geen interesse tonen voor de gemeente, waar ze bij horen of die zelfs op het punt staan af te haken. De geïnterviewden voelen zich overigens beter thuis in jeugddiensten dan in de 'gewone' diensten. Tegelijk willen ze wel zondags in de kerk erbij horen. Bij dat laatste zou ik willen aanhaken.

Commentaar

  • Op weg naar de GS 2024-06-15 10:09:55

    Als dit kerkblad verschenen is, is het bijna zover dat de Generale Synode bijeen komt in...

  • Genoeg is genoeg! 2024-06-02 12:35:18

    Na een verjaardag waarbij de hele familie gezellig langs is gekomen en iedereen gezellig is en...

  • Pinksteren 2024-05-17 18:03:28

    In dit nummer van het Kerkblad wordt speciaal ingegaan op Pinksteren. De uitstorting van de...

  • Wereldverbeteraars 2024-05-03 13:31:31

    Wereldverbeteraars Met zijn boek ‘De meeste mensen deugen’ (2019), heeft Rutger Bregman zijn...